Een van onze pareltjes is Zewdithu. Ze was een van de eerste kinderen die naar ons toe kwamen. Ze was toen twaalf en kon niet naar school, hoewel het haar grote droom was zelf onderwijzeres te worden.

Haar ouders waren gestorven en ze leefde met een tante en een nichtje in een hutje van een paar planken en latten. Samen verdienden ze de schrale kost met het verzamelen van koeienpoep die ze droogden en op de markt verkochten. Koeienpoep wordt in dit dorre land, waar weinig hout is, gebruikt als brandstof om te koken.

We kochten een stukje grond voor hen en lieten er een huisje op bouwen. De tante krijgt sindsdien elke maand geld om voor de kinderen te zorgen en ze naar school te laten gaan.

Zewdithu bleek een voortreffelijk leerling. Ze dubbelde enkele klassen en hoorde bij de beste studenten. Ook op de middelbare school ging het uitstekend en ze werd aangenomen op de opleiding voor onderwijzers in de stad Dessie. Na drie studiejaren en een jaar praktijk, heeft ze nu haar diploma's gehaald en is haar wens in vervulling gegaan.

Ze is nu de enige onderwijzeres aan een nieuwe school in Geragne Amba, zeen dorp 30 km van Lalibela. De regering betaalt haar salaris en het lesmateriaal. De dorpsbewoners moeten zelf het klaslokaal bouwen. Daar zijn ze nu hard voor aan het sparen. Tot die tijd geeft Zewdithu les onder een grote boom.
De resultaten van de leerlingen zijn er niet minder om.