Tot 1999 woonde Gobegnu in een klein gehucht in de bergen, een kilometer of veertig van Lalibela. Ze bezocht het dorpsschooltje, maar omdat ze doof is kon ze niet verder leren. Samen met haar jongere zusje Kalkidan woonde ze bij haar hoogbejaarde grootouders, omdat haar moeder Setechign elders als schoonmaakster de kost moest zien te verdienen.

Toevallig vernam ze van onze activiteiten voor gehandicapten in Lalibela en twaalf jaar oud, kwam ze helemaal alleen naar ons toe. Wij hebben haar geadopteerd en een kamer voor haar gehuurd. Vanaf dat moment kon ze weer naar school. Bovendien werd ze lid van onze loopgroep. Al vlug bleek dat ze een sporttalent was. Maar ook op school werd het een succes. Haar klasgenoten waren zeer behulpzaam en zo maakte ze haar school in Lalibela af. Daarna stuurden we haar een jaar naar Addis Abeba, waar ze de school voor gebarentaal volgde en waar ze kon trainen met internationale atleten.

Na haar terugkeer in Lalibela werd ze assistent-trainer bij de loopgroep, vooral om de kleine kinderen te trainen en volgde ze een computercursus op de technische school. Daarna bezocht ze twee jaar de school voor informatica en computerkunde in Dessie. Al die tijd is ze blijven lopen en met veel succes. Ze heeft in Ethiopië, waar de beste lopers van de wereld wonen, veel bekers en medailles gewonnen en misschien zit er nog meer in.

Tegenwoordig verdient ze haar geld zelf. Ze realiseerde haar droom om een computershop te beginnen. Daar geeft ze les aan kinderen, kunnen toeristen internetten en helpt ze mensen met administratieve klussen. Bovendien traint ze nog steeds de kinderen van de loopgroep.